ผ่านมากี่ปีแล้วนะ.....รับน้อง....จากเป็นน้องที่โดนพี่ๆ รับ....เป็นพี่ที่รับน้อง....จนกลายเป็นพี่ปีแก่....มาเยี่ยมน้อง....5 ปี....
จากรุ่น 18 ปีนี้รุ่น 23
ทุกอย่างมันผ่านมานาน จนความทรงจำเริ่มเลือนลาง....
แต่เมื่อได้มารับน้องปีนี้...ความทรงจำตอนที่ถูกรับน้อง...ตอนที่อยู่ปีหนึ่ง...ก็กลับแจ่มชัดขึ้นมาทันที...
ความเหนื่อย...ความโหด...ทราย...น้ำทะเล...คัน....กดดัน...หลายๆอย่าง
นึกหน้าเพื่อนตอนที่อยู่ปีหนึ่งด้วยกันออก.....
นึกภาพเหตุการณ์ความประทับใจ "แจ๊กกี้" เพื่อนคนหนึ่ง...ซึ่งเป็นนักมวย...เหล่าบรรดาพี่ๆ ต่างก็เกรงกลัวในความแข็งแรงสมบูรณ์ของร่างกายแจ๊กกี้ออก....
สิ่งที่เด่นชัดในความทรงจำ ก็คือ "การชิงธง"
ซึ่งธงจะถูกปักไว้กลางน้ำ...โดยมีพวกพี่ทั้งหลายอยู่ในน้ำคอยกันไม่ให้น้องเข้าถึงธงได้
น้องๆ จถถูกแบ่งออกเป็น 2-3 กลุ่ม กลุ่มละ 6-7 คน
เริ่มบุกชิงธงด้วยการโอ๊บ(บูมคณะเราเรียกว่าโอ๊บ) แล้วบุกเข้าไปเป็นระลอกๆ
หึหึ....น้องหรือจะคณามือพี่(ประโยคนี้หมายความว่าไงฟะ แต่รู้สึกว่าน่าจะใช้ได้)
โดนกอด โถม จับ จูบ(ไม่มี) ลงน้ำไป....555 (อันนี้มีการเลือกเฟ้นแล้วว่าคนไหนจะโดนการกระทำแบบไหน หุหุ หื่นว่ะ)
แต่ละกลุ่มที่ถูกแบ่ง....ไม่สามารถเข้าถึงธงได้ (แน่สิวะ...พี่อยู่ตั้ง 40 น้องเข้าไปแค่ 6-7 คน พอมีใครจะถึงก็รีบเป่านกหวีดหมดเวลาซะ ง่ายซะมิมี)
จนกระทั่งครั้งสุดท้าย ให้ทั้งหมดบุกเข้าไปด้วยกัน 20 คน
และเมื่อเวลาผ่านไป น้องก็แตะเสาธงที่ปักอยู่กลางทะเลสำเร็จ...
(พี่เหนื่อย ปล่อยให้มันแตะเสาไปเห้อะ)
ขั้นต่อไปคือ ร่วมมือร่วมใจและวางแผน ปีนเอาธงที่อยู่ยอดเสา
และนับตั้งแต่วินาทีที่มือเพื่อนปี 1 คนหนึ่ง จับธงได้.....นั่นแหละ....พวกเราจะเป็นดักแด้...........พวกเรา ไม่มีแบ่งแยก....พวกเราเป็นกลุ่มเดียวกัน
คืนนั้น...มีการเล่นละคร แล้วก็บายศรี...ต่อจากนั้น พวกพี่ๆ ที่รู้งาน...ก็เมาแอ๋....เป็นประเพณีไป....(อันนี้มันควรจะรักษาไว้หรือเปล่าหนอ)
ปีนี้....ไม่ได้ดูอยู่ตอนชิงธง เพราะว่ารับกันแรง...มีน้องจุก หายใจไม่ออก ต้องพาไป รพ. เลยไม่เห็นภาพการชิงธงของปีนี้....แต่......มันก็ทำให้ความทรงจำดีๆ ของเรา กลับคืนมาอีกเรื่องหนึ่งแหละ
ของขวัญน่ารักๆ จากน้องๆ ให้พี่ๆ ที่มาร่วมงานรับน้อง....เย่
(หมายถึงถุงที่ติดตุ๊กตานั่นนะ ไม่ใช่ไอ้นัท)
ปล. ภาพจากกล้องโนเกีย 6300 ที่จอสวยที่สุดในโลก วู้!
จากรุ่น 18 ปีนี้รุ่น 23
ทุกอย่างมันผ่านมานาน จนความทรงจำเริ่มเลือนลาง....
แต่เมื่อได้มารับน้องปีนี้...ความทรงจำตอนที่ถูกรับน้อง...ตอนที่อยู่ปีหนึ่ง...ก็กลับแจ่มชัดขึ้นมาทันที...
ความเหนื่อย...ความโหด...ทราย...น้ำทะเล...คัน....กดดัน...หลายๆอย่าง
นึกหน้าเพื่อนตอนที่อยู่ปีหนึ่งด้วยกันออก.....
นึกภาพเหตุการณ์ความประทับใจ "แจ๊กกี้" เพื่อนคนหนึ่ง...ซึ่งเป็นนักมวย...เหล่าบรรดาพี่ๆ ต่างก็เกรงกลัวในความแข็งแรงสมบูรณ์ของร่างกายแจ๊กกี้ออก....
สิ่งที่เด่นชัดในความทรงจำ ก็คือ "การชิงธง"
ซึ่งธงจะถูกปักไว้กลางน้ำ...โดยมีพวกพี่ทั้งหลายอยู่ในน้ำคอยกันไม่ให้น้องเข้าถึงธงได้
น้องๆ จถถูกแบ่งออกเป็น 2-3 กลุ่ม กลุ่มละ 6-7 คน
เริ่มบุกชิงธงด้วยการโอ๊บ(บูมคณะเราเรียกว่าโอ๊บ) แล้วบุกเข้าไปเป็นระลอกๆ
หึหึ....น้องหรือจะคณามือพี่(ประโยคนี้หมายความว่าไงฟะ แต่รู้สึกว่าน่าจะใช้ได้)
โดนกอด โถม จับ จูบ(ไม่มี) ลงน้ำไป....555 (อันนี้มีการเลือกเฟ้นแล้วว่าคนไหนจะโดนการกระทำแบบไหน หุหุ หื่นว่ะ)
แต่ละกลุ่มที่ถูกแบ่ง....ไม่สามารถเข้าถึงธงได้ (แน่สิวะ...พี่อยู่ตั้ง 40 น้องเข้าไปแค่ 6-7 คน พอมีใครจะถึงก็รีบเป่านกหวีดหมดเวลาซะ ง่ายซะมิมี)
จนกระทั่งครั้งสุดท้าย ให้ทั้งหมดบุกเข้าไปด้วยกัน 20 คน
และเมื่อเวลาผ่านไป น้องก็แตะเสาธงที่ปักอยู่กลางทะเลสำเร็จ...
(พี่เหนื่อย ปล่อยให้มันแตะเสาไปเห้อะ)
ขั้นต่อไปคือ ร่วมมือร่วมใจและวางแผน ปีนเอาธงที่อยู่ยอดเสา
และนับตั้งแต่วินาทีที่มือเพื่อนปี 1 คนหนึ่ง จับธงได้.....นั่นแหละ....พวกเราจะเป็นดักแด้...........พวกเรา ไม่มีแบ่งแยก....พวกเราเป็นกลุ่มเดียวกัน
คืนนั้น...มีการเล่นละคร แล้วก็บายศรี...ต่อจากนั้น พวกพี่ๆ ที่รู้งาน...ก็เมาแอ๋....เป็นประเพณีไป....(อันนี้มันควรจะรักษาไว้หรือเปล่าหนอ)
ปีนี้....ไม่ได้ดูอยู่ตอนชิงธง เพราะว่ารับกันแรง...มีน้องจุก หายใจไม่ออก ต้องพาไป รพ. เลยไม่เห็นภาพการชิงธงของปีนี้....แต่......มันก็ทำให้ความทรงจำดีๆ ของเรา กลับคืนมาอีกเรื่องหนึ่งแหละ
ของขวัญน่ารักๆ จากน้องๆ ให้พี่ๆ ที่มาร่วมงานรับน้อง....เย่
(หมายถึงถุงที่ติดตุ๊กตานั่นนะ ไม่ใช่ไอ้นัท)
ปล. ภาพจากกล้องโนเกีย 6300 ที่จอสวยที่สุดในโลก วู้!
