-๔ โมงเย็น-
-ทางรถไฟหลังบ้าน-

ระหว่างทางกลับบ้าน ขณะที่ฉันเดินบนทางรถไฟหลังบ้าน มองไกลออกไปเส้นรางรถไฟขนานกัน เหมือนจะไปบรรจบกันที่ไหนสักแห่ง ซึ่งมันไม่เคยบรรจบกันเลย ถึงจะพบกันก็คงเป็นเพียงแค่การสับราง เพื่อให้เปลี่ยนไปขนานกับรางอีกรางหนึ่งบนอีกรางที่คู่ขนานกับที่เดินอยู่ มีแมวตัวหนึ่งเดินสวนมา.....

"ทอม....เหมี๊ยวๆๆๆๆ"
ฉันตัดสินใจตั้งชื่อและเรียกมันว่า "ทอม" ทันที ก่อนที่มันจะส่งเสียงร้องยอมรับหรือคัดค้านเสียด้วยซ้ำ มันเป็นแมวลายเสือสีเทาเข้ม ใส่ถุงมือทั้ง ๔ เท้า และผ้าเช็ดปากสีขาว ตาสีเหลือง....หน้าตาน่ารัก

"หม่าวววว"
มันเดินเอาตัวเข้ามาถูขาฉัน พร้อมทั้งหลับตาพริ้ม ทำตัวน่ารักเต็มที่ พร้อมทั้งยกหางชูสูง เพื่อแสดงความพึงพอใจ

"มา....เข้าบ้านมา"
มันเดินตามเข้าบ้านอย่างว่าง่าย

-สี่เดือนก่อนหน้า-

น้าชายของฉันเดินทางมาจากกรุงเทพ พวกเขามาเยี่ยมเยียนบ้านฉันทุกครั้งที่มีโอกาส คงเป็นเพราะแม่ ที่อาสาเป็นเจ้าภาพจัดงานแต่งงานให้กับน้า ทั้งๆ ที่พ่อแม่ฝ่ายชายไม่ยอมรับเจ้าสาว การแต่งงานก็ผ่านมาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความซาบซึ้งในบุญคุณหมดไป

ก่อนที่น้าจะกลับบ้าน น้าเดินไปซื้อน้ำพริกเผาข้างบ้าน และพบกับแมวลายเสือสีเท่า อายุประมาณหนึ่งเดือน ใส่ถุงเท้าทั้ง๔ เท้า หน้าตาน่ารัก กริยาเรียบร้อย
น้าก้มลงอุ้มแมวขึ้นมา

"เหมี๊ยวๆ ไง ...ไหนๆ ขอดูหน่อย ....ตัวเมียนี่นา....ไปอยู่ด้วยกันไหม ป่ะๆ"
น้าอุ้มเจ้าแมวลายเสือใส่ถุงเท้ากลับมาที่บ้านฉัน และถามที่บ้านว่า เป็นแมวมีเจ้าของหรือเปล่า และบอกว่าจะขอเอาไปเลี้ยงที่กรุงเทพ

ตาของน้าเริ่มบวมแดง ไม่ใช่เพราะร้องไห้ดีใจที่จะได้แมวกลับไปเลี้ยง แต่เพราะเกิดอาการระคายเคือง ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นขนแมวเข้าตา
เมื่อเป็นเช่นนี้ เลยลงความเห็นว่า ไม่ควรที่จะเอาแมวตัวนี้ไปเลี้ยงที่กรุงเทพ เพราะแค่คิด ก็เกิดอาการแพ้ซะแล้ว

เจ้าแมวตัวนั้นก็เลยต้องเป็นแมวบ้านนอกต่อไป..........

----------------------โปรดติดตาม My beloved : นังเหมียว (๒) ได้ที่นี่...ที่เดียว----------------------